Człowiek o żelaznych muskułach

Szeregiem wielkich sukcesów w zapasach, w stylu catch as catch can, może poszczycić się polski zapaśnik Karol Nowina Szczerbiński, zwany także z racji swego pokrewieństwa ze słynnymi braćmi Cyganiewiczami, Zbyszkiem III. Przebywając w ciągu dwóch lat w Argentynie i Brazylji, pokonał on tam wielu renomowanych zapaśników amerykańskich, zdobywając tytuł wicemistrza Argentyny i mistrza Brazylji. Dzięki ujmującemu zachowaniu się na ringu zdobył on sobie przydomek „el conde del ringo" a piękne Amerykanki w uznaniu jego męskiej urody dodały mu przydomek „adonis de bronce".

Obok udziału w zawodach sportowych, Karol Nowina Szczerbiński zdziałał wiele dla propagandy polskości w Ameryce, biorąc udział w wielu imprezach polskich za oceanem. O tej właśnie działalności młodego zapaśnika rozpisują się gazety emigracyjne w słowach nadzwyczaj pochlebnych, a posłowie Polski: dr Mazurkiewiez w Buenos Aires i dr Grabowski w Rio de Janeiro wyrazili mu pisemne uznanie.
Obecnie Karol Nowina Szczerbiński bierze udział w wielkim turnieju zapaśniczym w Barcelonie, który potrwa jeszcze kilka tygodni.

Znakomity zapaśnik Karol Nowina-Szczerbiński, nazywany przez Amerykanki "adonis de bronce", w towarzystwie hiszpańskiej artystki filmowej Senority Finita Gavannillas, w czasie swych występów w Barcelonie.

Źródło: Światowid nr 12 (606) - 21.03.1936, str.5

Clark Gable i Jean Harlow grają razem

Może to być istotnie jedna z najciekawszych par na ekranie. On jest dla bardo wielu świetnym wyrazicielem męskości, we wszystkich swych rolach ma on zdecydowany, silny, męski charakter, nie gra nigdy roli człowieka słabego, nie zatraca swojej indywidualności i nawet przy Grecie Garbo potrafił zostać sobą. I ciekawa rzecz, naogół nie gra on prawie nigdy człowieka dobrego, a mimo to cieszy się tak dużą sympatją zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Prawdopodobnie dlatego, że wszystkie jego filmowe namiętności są bardzo ludzkie i bardzo zrozumiale. Jean Harlow, jego teraźniejsza partnerka, jest znowu ucieleśnieniem wszystkich zmysłowych pokus kobiecych, tkwi w niej ogromny „ładunek kobiecości", jest ona dosłownie naładowana zmysłami. Swoją kreacją „Rudowłosej" (Żona z drugiej ręki), zdobyła sobie kolosalny rozgłos. Połączono te dwie silne indywidualności we filmie „Czerwony pył" (poprzedni tytuł „Platynowa blondynka"), w którym oboje mają pełną sposobność wykazania wszystkich swoich walorów filmowych. Reżyseruje ten film Viktor Fleming, twórca doskonałej "Białej Lilji" z Gablem i Heleną Hayes.

Źródło: Światowid nr 38 (475) - 17.09.1933, str.15

"Szwejk" na scenie krakowskiej

„Szwejk" na scenie krakowskiej. Rozgłośna ta powieść „wojenna" czeskiego autora Haszeka w udatnej przeróbce scenicznej odegraną została w Teatrze M. im. J. Słowackiego w Krakowie. Nasze zdjęcie górne przedstawia pp. Jaracza (Szwejk) i Wyrwicza (dr. Grunstein) w scenie w szpitalu symulantów — zdj. zaś na lewo groteskową scenę wyjazdu rekrutów austr. na front serbski (na pierwszym planie pp. Zaleska i Jaracz).

Źródło: Światowid nr 5 (287) - 08.02.1930, str.5

Sztuka, która zeszła z afisza w Paryżu

Szerokie koła publiczności paryskiej z wielkiem zainteresowaniem oczekiwały premjery reportażu teatralnego p.t.: „Hitler", pióra Cailleta i Alaina de Bire, na scenie teatru „de Belleville" w Paryżu. Sztuka ta przedstawia życie kanclerza Hitlera i dzieje jego niezwykłej karjery w sposób, który wzbudził zastrzeżenia w ambasadzie niemieckiej w Paryżu. Na skutek też interwencji tej ambasady sztuka została zdjęta z repertuaru. Rozkaz specjalny nosił podpisy prezydenta Rady Ministrów, ministra spraw zagranicznych i kierownika prefektury policyjnej. Dyrektor teatru Caillet zaskarżył ten zakaz do sądu.

Afisz, zapowiadający premjerę sztuki teatralnej p.t. „Hitler" na scenie teatru „de Belleville" w Paryżu.

Jean Dulac w roli Hindenburga, obok Georges Norel, jako Hitler.

Źródło: Światowid nr 23 (617) - 06,06,1936, str.11

„Jazda na Wystawę" w Teatrze „Rewja" w Dworze Huggera na P. W. K.

„Jazda na Wystawę" w Teatrze „Rewja" w Dworze Huggera na P. W. K.

Niezwykle miłym obrazem zarówno pod względem muzycznym jak i dekoracyjnym oraz artystycznym jest „Perła". Muzyka jest kompozycją znakomitego kompozytora i dyrygenta Zygmunta Wiehlera, część wokalną z dużem wyczuciem i umiejętnie wykonuje p. Głowacka, strona zaś choreograficzna — w tym obrazie najważniejsza — spoczywa na barkach a raczej nóżkach zgrabnych i sympatycznych gerlsach p. Tacjany Wysockiej. W numerze dzisiejszym podajemy scenę z efektownej „Perły" oraz u góry cały zespół p. Tacjany Wysockiej w popisowym obrazie „Bimbambula".

Źródło: Światowid nr 33 (262) -10.08.1929, str.3